Recent kreeg ik een gele kiwi in de handen gedrukt. Een wat? Ja, een gele kiwi, die bestaan ook. Maar waarom zou ik een gele kiwi prefereren boven de groene, als ik tevreden over de groene ben?

Ik eet een groene kiwi altijd met een mesje (schil verwijderen), een theelepeltje (om te scheppen) en een doekje (tegen het lekken). Stel nu (helaas is het niet zo, hier houdt de vergelijkking een beetje op) dat ik een gele kiwi kan eten zónder mesje, lepeltje en doekje en zonder aan smaak te verliezen? Ik heb toch altijd die spullen bij me als ik een kiwi wil eten...

Bottomline: Het blijft mij verbazen dat XP/ agile development nog niet zo heel veel verder komt. Gelukkig weten steeds meer mensen wat het ongeveer is. Maar niemand blijkt veranderingsbereid. Ik kan niet anders constateren dan dat men zo gewend is geraakt aan de 'downside' van traditioneel ontwikkelen, dat men uitlopende planningen, matige kwaliteit en grote risico's gewoon is gaan vinden.

Doel: Waarom kiezen niet meer bedrijven / mensen voor XP of agile, waarom wil men niet aan de gele kiwi?